Back home

En na 2 lange vluchten van samen 22 uur zet ik weer voet op Nederlandse bodem. Wat is het lang geleden en voor mijn gevoel toch ook zo kort dat ik weer Nederlandse lucht in mag ademen. Op Schiphol staan mijn oom en tante mij op te wachten om me weer terug naar Beilen, Drenthe te brengen. Pa en ma hebben ballonnen en een bordje welkom thuis bij de voordeur gehangen. Wat is het goed om iedereen weer te zien.

De laatste paar dagen van mijn reis heb ik in Cairns doorgebracht, waar ik hoopte nog de Great Barrier Reef te kunnen bekijken. Helaas regende het dagen achterelkaar en was het een sombere stemming. Jammer, maar het land loopt niet weg, dus wellicht een andere keer wel de mogelijkheid.

Voor nu op zoek naar een nieuwe baan, een nieuw huis en veel tijd doorbrengen met familie en vrienden. Raar hoor om weer in Nederland te zijn (en ook wel een beetje koud). Maar goed, ik heb een hele mooie tijd om op terug te kijken. Wat heb ik veel meegemaakt, het was een groot avontuur. Ik heb er met volle teugen van genoten! Iedereen bedankt voor het meeleven, de leuke berichtjes op mijn weblog, per mail, via hyves en per sms.

Nu wacht de schone taak om mijn 3000 foto's uit te zoeken, een fotoalbum te maken en mijn verhalen en dagboek te verwerken. Mooie herinneringen.... ik zeg Goodbye en de volgende keer hoop ik jou/jullie weer in persoon te ontmoeten.

Inge

The Ghan Train; Adelaide, Alice Springs, Katherine en Darwin

Het is 7 uur 's ochtends door de luidsprekers klinken vogels en een gedicht over de Ghan. De zon doet haar best om deze metalen slang van wel 800 meter op te warmen door net over de horizon te gluren. 'Another day on the Ghan.'

Met Bruce Springsteen in mijn oren denk ik even terug aan afgelopen dag en nacht. Wat een reis! Samen met Renja, Matt, Philip en Nathan is het een hele gezellige reis aan het worden. De tijd vliegt voorbij. Kletsen, foto's maken, video compilatie maken, nog meer kletsen, naar de restauratiewagen lopen en weer terug, stiekem de Gold en Platinum rijtuigen bezoeken (wat verboden was) en ook nog een beetje proberen te slapen.

We rijden dwars door de outback van Australie, van Adelaide naar Darwin. Prachtige rode grond met her en der bossen en struiken, heuvels en water (jaja, het regenseizoen is nog steeds bezig). En schitterende zonsopkomsten en ondergangen vanuit deze prachtige trein.

Tijdens de reis zijn 2geluidsmannen bezig om opnames te maken voor een filmdie zich afspeelt op the Ghan. Het is eenAustralischeThriller dieergens in oktober uitkomt. Dat moet ik natuurlijk wel even bekijken als die mogelijkheid er is. Misschien hoor ik mezelf nog wel kletsen.... haha. (Eerder tijdens tour op Kangaroo Island werden er geluids en video opnames gemaakt voor promotiefilm over Australie)

In Alice Springs, na 24 uur reizen, hebben we de eerste stop. Hier nemen we afscheid van Nathan (Nieuw Zeelander die zijn familie even wil ontvluchten). Renja en ik gaan samen Alice Springs in om daar wat inkopen te doen, Aboriginal Art te bekijken en ansichtkaarten op de brievenbus te doen. Ietwat verbaasd over de hoeveelheid doelloos rondlopende Aboriginals, lopen wij over straat en door de parken. Wat een bijzonder volk, hele aparte lichamelijke kenmerken, prachtige kunst en tevreden met een uitkering van de overheid waardoor ze niet hoeven te werken.

Na Alice Springs begint de lange weg naar Katherine. Weer een middag, avond en nacht samen met mijn reisgenoten doorgebracht. Wat leer je mensen snel en goed kennen zo met elkaar in de trein. Renja en ik hebben diverse malen tegen elkaar gezegd dat we boffen met dit gezelschap.

Na een redelijk goede nachtrust, waarbij ik mij op twee stoelen heb weten te vouwen, worden we 's ochtends weer gewekt door de o zo vriendelijke en adequate crew van de Ghan! Tijd om Katherine te bezoeken. Helaas gaat onze kanotocht door de Katherina Gorge niet door ivm te hoge waterstand. Nou ja dan maar weer het dorpje in. De stop is ook niet zo lang, dus mooi de tijd voor kopje koffie en thee, rondje lopen, souvenirwinkels te bekijken en naar een oud landhuis te gaan. Eerder al afscheid genomen van Matt die het komende half jaar in de outback werkt als piloot. En toen waren er nog maar 3.

Het laatste stuk van Katherine naar Darwin duurt ongeveer 6 uur en is ook zo weer voorbij. Wow! Wat een reis. Ik heb er van genoten. En zo binnen 55 uur aan de andere kant van dit ontzettend grote land. De volgende dag spreken Renja, Philip en ik af om samen in Darwin wat te eten en te drinken om zo meteen Renja haar verjaardag te vieren. En dan komt een einde aan dit geweldige avontuur. Op naar de volgende. Nog 3 weken de tijd om herinneringen te maken om vervolgens weer te kunnen delen.

Cheers, Inge

Down Under; Sydney, Blue Mountains & Melbourne

Pffff wat is het warm! Dan ga je in het najaar naar Australie maar nog steeds is het warm, wat zeg ik heet. Ik moet echt even wennen aan die warmte hier. Waar het in Nieuw Zeeland lekker rond de 20 a 25 graden was, is het de afgelopen dagen in Sydney en omgeving rond de 30 graden geweest. Maar met flink wat flessen water en zoute nootjes in mijn rugzak kom ik een heel eind.

Na een onrustige landing op Sydney International Airport, waarbij ik het zweet in mijn handjes had, ben ik goed aangekomen in Y at the Park Hotel (in dorm room). Vlakbij het Hydepark en op loopafstand van het centrum. Prima plek! Vroeg naar bed, zodat ik de volgende dag deze wereldstad kan gaan verkennen. Na een mooie wandeling door het Hyde Park, langs de St Mary's Cathedral en door de Botanical Gardens, zie ik ineens the Opera House liggen. En toen pas drong het bewust tot mij door. Ik ben in Sydney, echt waar! Wow, weer een nieuw avontuur. Ik ben er maar even bij gaan zitten op een bankje in de Botanical Gardens om te genieten van het mooie uitzicht. Opeens vliegt er een vogel over met een gigantisch gekrijs. Ik schrik me rot! Wat is dat nou weer? Ahaa! Een kaketoe. Die zie je ook niet op elke straathoek, tenminste dat dacht ik. Weer wat geleerd. Dat heb je nou eenmaal in Australie. Kaketoes en papegaaien die gewoon voorbij vliegen...

De rest van de dag genoten van deze mooie stad en flink wat kilometers afgewandeld naar The Harbour Bridge, the Rocks, the Observatory, terug het centrum in en vervolgens via de Botanical Gardens weer terug naar het hostel. Goed geslapen, want ik was moe van alle indrukken. De volgende dag Darling Harbour, Chinees Gardens en het Maritiem Museum bezocht. 's Middags met de trein naar Altina en de kinderen gegaan. 's Avonds gezellig meegegeten en bijgekletst met Altina en Rian. Fijn om ze nog even weer te zien!

Inge zou Inge niet zijn als ze na 2 dagen stad, drukte en uitlaatgassen zin heeft om de natuur in te gaan, dus op naar het station en een treinkaartjenaar Katoomba (Blue Mountains) kopen. Een treinreis van 2 uur (waarvanmin 1 uur door de suburbs van Sydney) kom ik aan in het gezellige plaatsje Katoomba.Met mijn backpack op die momenteel rond de 18 kilo weegt, wandel ik naar het Hostel (no14) toe. Wat een gezellig huis in oude bouwstijl. Meteen debergschoenen aan en op naar Echo Point waarvandaan ik de 3 gezusters mag aanschouwen (3 uitstekende rotsen,zie foto's).

De volgende dag een hop on hop off buskaartje gekocht endiverse wandeltochten in de Blue Mountains gemaakt.Wat is het hier mooi! Een verrassing omdat ik dat eigenlijk, na al dat Nieuw Zeelandse natuurschoon, niet verwacht had...

Na 2 nachten en dagen Blue Mountains, vraagt mijn strakke tijdschema erom om weer naar Sydney te gaan, alwaar ik het vliegtuig naar Melbourne neem. Daar staat Petra op mij te wachten. Wat een gezelligheid. Vriendinnen in Nederland en elkaar dan in Australie tegekomen, ook al is het maar voor 1dagje en nachtje!Het was erg gezellig om onze verhalen uit te wisselen enelkaar weer te zien.

Nu zit ik heel hard na te denken hoe ik de tijd tot zondag ga indelen. Want dan vertrektde Ghantrein vanuit Adelaide naar Darwin endaar heb ik een kaartje voor gekocht. Dus op naar Adelaide. Ik wilde graagvia de Great OceanRoad reizen, maar een geschikte manier om daar te komen heb ik nog niet gevonden. Tours zijn erg duur of beginnen pas vrijdag en dan kom ik te laat aan. Misschien dan maar de trein of het vliegtuig nemen en de Great Ocean Road overslaan en wat leuks in Adelaide gaan doen. Outback in voor 2 dagen of zo, of een retourtje Kangaroo Island. Ik zie het wel. ' No planning, no worries, just enjoy!' zei een van mijn reisgenoten in Nieuw Zeeland ooit. Gewoon genieten en als je het ene niet ziet, dan heb je weer tijd voor het andere.... en zo is het maar net. Mooi nog 1 maand genieten!

En voor diegene die mij berichtjes stuurde over de orkanen, hagelbuien en andere weersomstandigheden. Hier is het momenteel lekker weer, nadat ze 2 weken geleden een dikke hagelbui hebben gehad met hagelstenen zo groot als golfballen. Airlie Beach, waar ik later naar toe wil (rond 5 april), is er minder goed aan toe. De orkaan is daar over gekomen en heeft een spoor van vernieling aangericht. Maar eens zien hoe het weer zich houdt de komende tijd... en daar pas ik gewoon mijn reisschema weer op aan.

Voor nu allemaal de hartelijke groetjes en hopelijk is alles goed in Den Nederlanden.

Inge

Hello Goobye New Zealand!

En het is dan zover, 4.5 maanden Nieuw Zeeland zijn alweer voorbij. Waar blijft de tijd? Ik weet nog heel goed dat ik afscheid nam van familie en vrienden op Schiphol en dat ik in Auckland weer uitstapte en door familie werd opgehaald. En nu wordt het alweer tijd om gedag te zeggen tegen dit fantastische land. Wat heb ik veel meegemaakt, veel gezien, veel mensen ontmoet, veel op de auto gescholden, veel gewandeld en geklommen, veel diesel getankten nog veel veel meer. Hieronder Nieuw Zeeland in een notendop:

Het land van de vele bochten, om precies te zijn 746.445 of was het eentje meer?

Het land van de vriendelijke bevolking, hoe vaak per dag heb ik wel niet verteld hoe het met me ging: 'Hey, how are you today?'

Het land van de slechtste zomer in 50 jaar, jaja ik ben nog nooit zo bruin geweest en heb nog nooit zo weinig regen gezien.

Het land van de mooiste zonsondergangen.... zucht!

Het land van de meeste grindwegen, was het asfalt op?

Het land van de meeste wegwerkzaamheden... alweer zo'n mannetje of vrouwtje met een stopbord

Het land van de vele schapen... waar dan? Beehhhhhhh!

Het land van de zeeleeuwen, pinguins, walvissen en dolfijnen... gewoon fantastisch

Het land van de fish and chips... in een krant!

Het land van de Sandflies (ik wil het er niet meer over hebben)

Het land van de One lane bridges... hadden ze niet genoeg geld voor iets bredere bruggen?

Het land van Bergen aan Zee... heel apart om sneeuwbergen te zien vanaf het strand

Het land van DOC campsites... kunnen we die ook in Europa aanleggen?

Het land van de vele internetcafés

Het land van de rotondes over de spoorlijn (echt waar tussen Greymouth en Hokitika)

Het land van de gedeelde brug voor treinen en auto's... en dat allemaal over 1 baan zonder uitwijkmogelijkheden...ik wist niet wat ik meemaakte

Het land van de vele rivieren, stroompjes, watertjes (de ene keer noemen ze het river, dan weer stream, ook al staat er meer water in de stream dan in de river... rare jongens)

Het land van de Kiwi's of het nou een vrucht was, een inwoner of een pluizige vogel

Het land van de adembenemende natuur (en trektochten)

Het land van mensen die op blote voeten lopen

Het land waar alle wegen al snel Highway heten

Het land van de 100km per uur, maar dat haal je nooit

Het land van de km/u bordjes vlak voor een bocht of was het bordje voor de volgende bocht edoeld? Lastig, lastig!

Het land van de tweedehands boekwinkels... gelukkig maar!

Het land van lifters, ik heb er wat aan de kant van de weg zien staan... en een paar meegenomen

Het land van de backpackers, hee waar gaat die rugzak heen met dat meisje?

Het land van de Mt Cook en Mt Tasman... WOW!

Het land waar naar de WC gaan soms net zo'n uitdaging is als in Frankrijk

Het land van de vis.... maar wel duur in de supermarkt

Het land van de goedkope benzine... gelukkig maar

Het land van de vele autokosten; Wegbelasting, WOF (warranty of Fitness), Registratie auto

Het land waar je water zo uit de rivier kunt drinken (nou ja de meeste dan)

Het land waar elke brug een nummer en naam heeft (hoewel ze niet echt origineel zijn; Rocky Stream, Rocky River, RockyCulvert,Little Linton River, Linton River, Little Linton Stream en ga zo maar door)

Het land van de groente- en fruitstalletjes langs de weg

Het land van de Avo's (avocado's... hmmm heerlijk)

Het land van de vele Gletsjers... Fox, Franz Josef, Rob Roy, Tasman, Hooker en ga zo nog maar een tijdje door
Het land van de gezellige reizigers... wat heb ik veelmensen leren kennen en gesproken

Het land waar Rugby meer een leefstijl dan een sport is

Het land van de Haka... indrukwekkende Maori dans

Het land van de vele radiostations, More FM, Rock, Easy Breeze

Het land waar je regelmatig geen telefoonbereik hebt... heerlijk, behalve als je pech hebt met de auto

Het land waar de Engelse taal, niet echt Engels is.

Het land waar Prins William op de voet gevolgd wordt door de kranten en roddelbladen

Het land waar schaatsen een onbekend begrip is, best lastig met de olympische spelen

Het land waar groene heuvels ook echt heel groen zijn

Het land waar blauw water ook echt heel blauw is

Het land van de 4 x 4 auto's... anders kom je echt die bergen niet op

Het land van de vele goede, goedkope campings (max 14 euro per nacht betaald en min 2.50 euro)

Het land van de Motels en de bordjes (No) Vacancy

Het land van de camperverhuur.... ahhhhh wat gaan ze langzaam bergop ;)

Het land van de kayaktochten

Het land van 4 seizoenen in 1 dag

Het land waar ik mijn hart aan verloren heb.

Nieuw Zeeland, hopelijk tot ziens, het was een aangenaam genoegen. Kia Ora!
Australia here I come!

Southland; bosbrand, tsunami alarm, en saai Invercargill

Dat moet je dus ook nooit doen! Denken dat het ergens saai is, dan krijg je meteen een hele dosis spanning en sensatie. Zijn we net een beetje uit het gevaar door een bosbrand van 800 hectare (wat overigens nog wel weken duurt voordat het helemaal veilig is), komt er een tsunami alarm vanuit Chili. Heel ver weg, maar toch zo gevaarlijk die aardbeving daar van 8.8 op de schaal van Rigter. De kust van Nieuw Zeeland wordt over minder dan een half uur bereikt door een hele grote, lange, krachtige golf. Althans dat zeggen ze. We mogen niet op het strand komen, niet zwemmen, sommige woonplaatsen staan op het punt om ontruimd te worden en wij zitten aan de buis gekluisterd om het laatste nieuws in de gaten te houden. Waarschijnlijk zal het allemaal wel meevallen en ik zit nog veilig in Mosgiel (paar kilometer van de zee.) Maar toch het komt zo dichtbij. Maar goed dat ik gisteren niet al vertrokken ben naar Oamaru (aan zee).

Na een geweldige tijd in Fiordland, was Invercargill echt wel saai! Ik was helemaal een beetje sip van die saaie, platte, industriestad. Gelukkig maakte de Catlins heel veel goed. Zo zie je niet iedere dag Yellow Eyed Penguins, Fur Seals en de zeldzame Hektor Dolfijnen. Wat een bofkont. En het was een schitterende kust met hoge kliffen en prachtige zonsondergangen, zoals jullie al in de foto's hebben kunnen zien. Wat raak je verwend als je elke dag zoveel natuurschoon ziet en er middenin mag leven. Straks mag ik weer tevreden zijn met de Sallandse Heuvelrug en de IJssel...

Voor nu is het met name plannen maken en dingen regelen. Over 2.5 weken ga ik al naar Australie toe. De tijd in Nieuw Zeeland zit er al bijna op. Ik kan het haast niet geloven zo snel als de tijd gegaan is. Nu eerst nog 1.5 week rondreizen in de buurt van Christchurch de grootste stad op het zuider Eiland, om vervolgens weer terug te keren naar Wim en Rikki in Mosgiel, waar ik afgelopen dagen heb doorgebracht (familie van Tineke en Reindert). Het was erg gezellig.

Op 16 mrt vlieg ik van Christchurch naar Sydney,, alwaar mijn grote rondreis door Australie begint. In een notendop: Sydney - Melbourne (vliegen), Melbourne - Adelaide (over de weg), Adelaide - Darwin (met Ghantrain), Darwin - Cairns (vliegen), Cairns - Brisbane (over de weg met Greyhound bus) en tot slot Brisbane - Sydney (ook met de bus). En dan op 23 april komt deze avonturier weer aan in NL, hopelijk dan geen sneeuw meer... brrr.

Nou ik ga snel weer voor de buis zitten, over 15 min komt DE golf...

Oh voordat ik het vergeet door alle sensatie hier; heel erg bedankt voor alle lieve verjaardagswensen. Ik heb een mooie dag gehad daardoor!

Bye Inge

Return of the Sandflies... Routeburn Track, Fiordland, Kayakken en nog veel meer

Sandflies (letterlijk vertaald zandvliegen, en ja ze vliegen maar wat dat zand ermee te maken heeft, begrijp ik nog steeds niet.) Heel veel Sandflies, alweer. En arme Genevieve die ik weer gevonden heb ik Queenstown heeft wel 80 vlekken van bijtende zandvliegen (we hebben geteld). Ik kom er wat beter vanaf met maar een stuk of 30. Bedenk maar dat je 30 muggenbeten hebt en dat ze allemaal tegelijk jeuken... ahhhh! Nachtelijke krabsessies, after bite (wat volgens mij alleen psychologisch werkt), anti bite (mn mix van Dethol en Baby Olie) helpt wel iets (aangezien ik maar 30 beten heb) maar het is ook niet alles. Het is een heel avontuur om die beesten te ontlopen, maar wij laten de pret niet drukken, het is hier per slot van rekening zo mooi!

Na mijn Mt Cook avontuur en Mt John beklimming ben ik weer naar Wanaka gegaan om daar de reddende engel uit te hangen bij een brand op de camping waar ik stond (echt waar geen grapje). Om na een paar dagen rust door te rijden naar Queenstown, Glenorchy, Paradise (ja het plaatsje heet echt zo) en de Routeburn Track vlakbij Lake Sylvan. Wat een schitterende wereld. De Routburn Track voor een groot deel gelopen (en een week later aan de andere kant vanaf Milford Road de rest gewandeld). Geweldige DOC campings, waarbij een meer of waterstroompje mijn douche was. Een hele uitdaging aangezien het bestaat uit smeltwater vanuit de bergen... maar ik begin ondertussen te wennen aan dit avontuurlijke leven en heb eindelijk plezier in deze ijskoude douches. En 's avonds koken is al helemaal een feest aangezien mijn uitzicht bestaat uit (besneeuwde) bergen, kraakheldere riviertjes, swingbridges en mooie groene velden. Wat smaakt het eten goed!

Na 5 dagen wildernis, geen echte douche, storttoiletten (oftewel een gat in de grond met een wcpot erop) was het weer tijd voor een echte camping. Dus op terug naar Queenstown en op zoek naar Genevieve (mijn reisgenootje van het Noorder Eiland) op de Top 10 Camping aldaar. En ja hoor, mevrouw is hard aan het werk, maar mijn Bonjour Madame Bedard brengt een stroom van enthousiasme teweeg. Het blijkt dat ze een weekje vrij is en haar bustickets naar Milford Sound reeds heeft geboekt. Maarre taxi Inge gaat ook die kant op, dus annuleren die tickets en gezellig met z'n 3-en (Barbara uit Australie had ik ergens onderweg op een gravel road gevonden) op naar Te Anau. Gezellig hoor!

Volgende dag gaat Barbara verder om de Kepler Track te lopen en wij stappen in de auto naar Milford Sound. Het is net Noorwegen, maar dan toch een beetje anders. Erg mooi! Lekker Kayaktocht gedaan, met een boot de fjord op geweest, zeeleeuwen gezien en zowaar geen regen gehad (Gemiddeld 6 meter regen per jaar in die omgeving). Andere kant van de Routeburn Track gelopen, Mirror Lakes gezien en prachtige watervallen naar beneden zien denderen. Kortom genieten (alweer)!

Terug in Te Anau doe ik het even 2 dagen rustig aan, mijn voetjes vragen er om. Het is ook niet niks al die lange trackings. Bij de I-site (VVV) boeken we een dagtocht naar de Doubtful Sound (een ander Fjord). Wederom een prachtige dag met veel mooie foto's. Wat een leven. Toch gaat de tijd heel snel als je het naar je zin hebt. En vandaag was het weer tijd om afscheid van Genevieve te nemen en haar op de bus te zetten naar Queenstown. Mijn reis gaat verder naar het zuiden richting Invercargil. Voor de verandering is het de afgelopen dagen heel regenachtig. De mensen hier zijn er volgens mij wel blij mee. 3 weken lang alleen maar zon en warmte is ook niet alles, hoewel ik er erg van genoten heb. Het is ineens weer koud 's nachts... sokken aan, in de slaapzak en fleece deken. Kan ik weer een beetje met jullie in Nederland meeleven. Alweer sneeuw?!!!

Tot volgende blog!

Have a good one! (zeggen ze hier bij afscheid...)

Mt Cook & Lake Tekapo the WOW factor

WOW! Een paar foto's doorgestuurd naar het thuisfront en ze zijn net zoals ik helemaal in de WOW stemming. Wat is dat? Nou wanneer je na elke bocht, elke kilometer weer het gevoel hebt dat je verrast wordt door overweldigende natuur. Dat is de WOW stemming! En die stemming heb ik goed te pakken. Wat een fantastisch mooie plek: Mt Cook Village. Samen met Anne (uit Californie) kom ik aan op de camping. In Wanaka haar meegenomen deze kant op, gezellig een keer weer met iemand samen reizen, ook al is het maar voor een paar uur.

Gegeten onder het toeziend oog van bergen boven de 3000 meter (ik voel me klein). Wat smaakt eten lekker in zo'n omgeving, zelfs als het maar gewoon aardappels, brocolli en stukje vlees is. 's Avonds de Mt Cook tijdens zonsondergang van kleur zien veranderen (geel, oranje, rose en tot slot grijs). WOW! (voor een eigen wow-ervaring, zie foto's en filmpjes)

Volgende dag wordt ik wakker, na een zeer koude nacht (oh ja we zitten hier boven de 700 meter) en ben ik helemaal klaar voor een zonnige dag aan de voet van de Mt Cook. Samen met Margriet en Jolien, die ik de vorige avond tegenkwam, de dag begonnen en besloten om de Hooker Valley Track te lopen. Wat n gezelligheid zo met zn drieen (zeker op de swing bridges en over de 'niet-stoppen' richel want er vallen rotsblokken naar beneden). Op naar het meer aan het einde van de track om daar een lekkere duik te nemen... tenminste dat was de bedoeling. Maar toen mijn oog viel op de grote ijsblokken die in het meer ronddreven was ik niet meer zo enthousiast. Margriet was echter wel zo dapper en ging gewoon even zwemmen.... ahhhh! WOW!

Op de terugweg nog maar even langs de blue lakes om vis voor het avondeten te vangen (na 8 km gravel road en een wandeling van 15 min kwamen we erachter dat er ws geen vis zwemt in deze koude meertjes). Laatste poging in het grote meer, maar dan konden we niet bijkomen (een groot hek omsloot het hele meer). Nou ja dan maar tonijn uit blik, smaakt ook prima!

's Avonds weer op zoek naar vallende sterren die we de vorige avond voorbij hebben zien komen. Evenals een meteoriet (denken we) die tijdens de baan ontvlamde in groenblauwe kleuren. Heel bijzonder. 's Nachts wakker geworden door grote lawines die debergen afkomen denderen. Wat een intens lawaai zo middenin de stille nacht. 's Ochtends kwamen sneeuw- en steenlawines naar benenden rondom de camping. Best spannend. Toch maar niet de Mueller Hut Track lopen, teveel risico.

Dus, nog steeds mooi weer, op naar Lake Tekapo.

Rob Roy Glacier, Rocky Mountain Track, zere voeten, zonneschijn en ijskoud water

Volgens de van Dale betekent moe: slap door uitputting; vermoeid. Maar nergens staat bonkend hart, snot voor de ogen, rood hoofd en zere voeten, nou ja hele zere voeten. Een dag later ben ik er nog moe van. Wat een idee, wie gaat er dan ook twee tracks op 1 dag lopen. Jaja, ik weer. De zon scheen en dan moet je het er van nemen. En aangezien ze hier de slechtste zomer in 30 of 50 jaar hebben geniet ik van elk zonnestraaltje. (Geen idee hoeveel jaar precies het varieert nogal in de verhalen van de Kiwi's. Wat wel toevallig was dat Dirkje en Igor, die ik weer tegenkwam in Wanaka, weer verder gingen reizen en de zon weer ging schijnen, maar dat is weer een ander verhaal

Maar goed, 's ochtends nog het weerbericht voor Nieuw Zeeland van het thuisfront ontvangen en vol goede moed de Rocky Mountain beklommen. Een schitterend meertje en prachtige vergezichten over Wanaka en omgeving. Mooi! Lekker 3 uur warmgelopen. De zon neemt steeds meer ruimte in beslag en de wolken trekken snel omhoog zodat de hoge bergen ook in zicht komen. Het is pas 13.30 uur, ik kan best nog een wandeling aan. Ik wilde heel graag Rob Roy Track doen, veel goede dingen over gelezen en gehoord. Dus op naar de parkeerplaats aan het einde van 30 km gravel road... het was een helse weg. Hobbels, bobbels, stof, stof en nog meer stof. Je hebt hier geen ruitenwissers nodig voor water, maar om het stof weg te zwabberen. Gelukkig kom ik na 37 min veilig aan met mijn Toyota Lucida die het nog steeds goed doet!

Bergschoenen en een schoon paar bergsokken aan, water in de waterflessen, regenjas toch maar in de backpack, broodjes en mueslirepen mee voor een beetje extra energie en here I go again. Een rustig, licht stijgend pad brengt mij naar weer een swing bridge, ik ben ondertussen de tel kwijt. Deze was ook wel toe aan een opknapbeurt. Plankjes lagen los, gaas kwamen gaten in er hing een bordje bij met max. 5 personen tegelijk over de brug. Nou ik ging toch echt liever alleen, gelukkig was iedereen natuurlijk al lang die berg op (ik was laat). Vervolgens een ietwat stijl pad omhoog, weer een stukje naar beneneden (ja hallo, alles wat naar beneden gaat hier, moet ook weer omhoog hoor), weer omhoog, nog iets steiler omhoog, nog een smaller pad. Pfff. Best heftig als je al 3 uur in de benen hebt. Maar goed, het uitzicht is schitterend. Af en toe zie ik een glimp van de Rob Roy Gletsjer en dan kan ik weer met goede moed verder. Na 1,5 uur was ik bijna boven althans een bordje vertelde mij dat het nog 30 min was. Maar ik kan niet meer, ik ben moe! Snap dat dan. Mopper. Zal ik teruggaan? Ik moet nog helemaal terug en als ik helemaal naar boven ga, moet ik nog verder terug. Tja wat een logica allemaal zo op die berg. Toch nog maar ietsjes verder, opgeven is ook niet echt iets voor mij. Met het snot voor de ogen, een tomaatrood hoofd (althans zo voelde het) en hele zere voeten ga ik verder. Er komen allemaal al weer mensen naar benenden met vrolijke gezichten. You're almost there darling, keep up! En wat is ' almost' op zo'n moment. Als je echt moe bent is 'almost' ongeveer 5 minuten, maar geen 20 min hoor mensen!! Een klein Ingetje met haar handen in de zij staat op een rotsblokje naast het pad. Je laat je toch niet kennen he! Gewoon doorlopen... Dus ik loop gewoon door, met een nog niets roder hoofd (waar de PvdA wel een mooie poster van kan maken). En eindelijk is Inge boven en wat een uitzicht! Joehoe! En plots is het het allemaal weer waard. Wat een fantastisch mooi land. Lekker met mn beentjes in het gletsjer water gehangen en een beetje bijgekomen en vol goede moed een half uur later aan de afdaling begonnen. Ik heb het gehaald YES! Trots op mezelf, 7 uur gelopen die dag en er nog steeds plezier in.

Op naar de volgende wandeltocht.

Oh ja, de tocht over de Haast Pass zou ik bijna vergeten, maar die was ook erg mooi! Afgezien van al die Sandflies... ahhhh. Gelukkig eindelijk een middeltje gevonden wat helpt om niet geprikt te worden. 50% Dethol en 50% babyolie. Nog goed voor de huid ook. Haha.

Tot later!