Yes! I did it. Ik ben in een helicopter gestapt en nog echt opgestegen ook. Op weg naar de grootste ijsmachine van het land. Fox Glacier... Even tijd om de dag te laten bezinken, koud drankje erbij, beentjes omhoog, foto's nog eens bekijken, sms-en naar het thuisfront dat ik echt heelhuids weer op de camping beland ben... wow wat een dag!

Vanochtend haal ikmet pijn in mijn hart mijn visacard door de betaalmachine om een flink bedrag voor dit avontuur neer te tellen, gespannen kijk ik naar de andere mensen die binnenstromen bij FOX Glacier. Ik lijk wel niet goed bij mijn hoofd, denk ik nog. Maar als je wat wilt zien, moet je er wat voor voer hebben, is de volgende gedachte. Je kunt het maar druk hebben in je hoofd als je alleen op reis bent

Om 9.00 uur stap ik samen met 20 andere avonturiers (nee geen Japanners) in een ietwat oude bus (die een paar keer opnieuw gestart moet worden) om naar het helicopter veld te rijden. Een stukje asfalt met gele belijning en een hokje waar je sokken en schoenen krijgt en meer is het niet. (Gelukkig mag ik met mijn eigen bergschoenen omhoog, ze zijn goed genoeg.) We worden in 4 groepen ingedeeld, gewogen (jaja, leuk hoor) en naar de helicopters gebracht. Ik mag als laatste met alle gidsen omhoog. Die piloot vond het natuurlijk leuk om de gidsen een beetje schrik aan te jagen. Wat een vlucht! G-krachten, op z'n zij, half op z'n kop, stijl naar beneden. Hellup! Maar ook dat weer overleefd. Als ik nu nog niet in een achtbaan durf weet ik het ook niet meer.

Eindelijk stap ik op het ijs, net bambie, wat een glibberige toestand. Meteen maar de stijgijzers onder gebonden en iedereen kon weer normaal op zijn of haar benen staan. De tocht kon beginnen. Onze twee gidsen, Andy en Josh, gingen voor om de weg vrij te maken en te kijken of het veilig was. Schitterende dingen gezien, zie foto's. Gezellige mensen, mooi weer, leuke gidsen, prachtig uitzicht. Een ervaring om nooit te vergeten. De 2.5 uur op het ijs vlogen voorbij. En toen moest ik weer die helicopter in... gelukkig was deze vlucht rustig... pfff. Een enerverende dag met een mooi einde aan Lake Matheson met zonsondergang.

Morgen weer verder reizen naar het zuiden, naar Haast om in de komende dagen de Alpen over te steken via de Haast pas. Tot volgende keer!