Volgens de van Dale betekent moe: slap door uitputting; vermoeid. Maar nergens staat bonkend hart, snot voor de ogen, rood hoofd en zere voeten, nou ja hele zere voeten. Een dag later ben ik er nog moe van. Wat een idee, wie gaat er dan ook twee tracks op 1 dag lopen. Jaja, ik weer. De zon scheen en dan moet je het er van nemen. En aangezien ze hier de slechtste zomer in 30 of 50 jaar hebben geniet ik van elk zonnestraaltje. (Geen idee hoeveel jaar precies het varieert nogal in de verhalen van de Kiwi's. Wat wel toevallig was dat Dirkje en Igor, die ik weer tegenkwam in Wanaka, weer verder gingen reizen en de zon weer ging schijnen, maar dat is weer een ander verhaal

Maar goed, 's ochtends nog het weerbericht voor Nieuw Zeeland van het thuisfront ontvangen en vol goede moed de Rocky Mountain beklommen. Een schitterend meertje en prachtige vergezichten over Wanaka en omgeving. Mooi! Lekker 3 uur warmgelopen. De zon neemt steeds meer ruimte in beslag en de wolken trekken snel omhoog zodat de hoge bergen ook in zicht komen. Het is pas 13.30 uur, ik kan best nog een wandeling aan. Ik wilde heel graag Rob Roy Track doen, veel goede dingen over gelezen en gehoord. Dus op naar de parkeerplaats aan het einde van 30 km gravel road... het was een helse weg. Hobbels, bobbels, stof, stof en nog meer stof. Je hebt hier geen ruitenwissers nodig voor water, maar om het stof weg te zwabberen. Gelukkig kom ik na 37 min veilig aan met mijn Toyota Lucida die het nog steeds goed doet!

Bergschoenen en een schoon paar bergsokken aan, water in de waterflessen, regenjas toch maar in de backpack, broodjes en mueslirepen mee voor een beetje extra energie en here I go again. Een rustig, licht stijgend pad brengt mij naar weer een swing bridge, ik ben ondertussen de tel kwijt. Deze was ook wel toe aan een opknapbeurt. Plankjes lagen los, gaas kwamen gaten in er hing een bordje bij met max. 5 personen tegelijk over de brug. Nou ik ging toch echt liever alleen, gelukkig was iedereen natuurlijk al lang die berg op (ik was laat). Vervolgens een ietwat stijl pad omhoog, weer een stukje naar beneneden (ja hallo, alles wat naar beneden gaat hier, moet ook weer omhoog hoor), weer omhoog, nog iets steiler omhoog, nog een smaller pad. Pfff. Best heftig als je al 3 uur in de benen hebt. Maar goed, het uitzicht is schitterend. Af en toe zie ik een glimp van de Rob Roy Gletsjer en dan kan ik weer met goede moed verder. Na 1,5 uur was ik bijna boven althans een bordje vertelde mij dat het nog 30 min was. Maar ik kan niet meer, ik ben moe! Snap dat dan. Mopper. Zal ik teruggaan? Ik moet nog helemaal terug en als ik helemaal naar boven ga, moet ik nog verder terug. Tja wat een logica allemaal zo op die berg. Toch nog maar ietsjes verder, opgeven is ook niet echt iets voor mij. Met het snot voor de ogen, een tomaatrood hoofd (althans zo voelde het) en hele zere voeten ga ik verder. Er komen allemaal al weer mensen naar benenden met vrolijke gezichten. You're almost there darling, keep up! En wat is ' almost' op zo'n moment. Als je echt moe bent is 'almost' ongeveer 5 minuten, maar geen 20 min hoor mensen!! Een klein Ingetje met haar handen in de zij staat op een rotsblokje naast het pad. Je laat je toch niet kennen he! Gewoon doorlopen... Dus ik loop gewoon door, met een nog niets roder hoofd (waar de PvdA wel een mooie poster van kan maken). En eindelijk is Inge boven en wat een uitzicht! Joehoe! En plots is het het allemaal weer waard. Wat een fantastisch mooi land. Lekker met mn beentjes in het gletsjer water gehangen en een beetje bijgekomen en vol goede moed een half uur later aan de afdaling begonnen. Ik heb het gehaald YES! Trots op mezelf, 7 uur gelopen die dag en er nog steeds plezier in.

Op naar de volgende wandeltocht.

Oh ja, de tocht over de Haast Pass zou ik bijna vergeten, maar die was ook erg mooi! Afgezien van al die Sandflies... ahhhh. Gelukkig eindelijk een middeltje gevonden wat helpt om niet geprikt te worden. 50% Dethol en 50% babyolie. Nog goed voor de huid ook. Haha.

Tot later!