Trounson Kauri Forest... hele grote bomen en misschien wel een Kiwi (vogel)

Na een aantal dagen onderweg te zijn geweest vanaf Cape Reinga (naar 90 mile beach en Opononi) nu tijd voor de Kauri Forests aan de westkust van het land. Grote, dikke bomen zijn de blikvangers bocht na bocht na bocht ehhhh nog een bocht. Vlakbij de SH 12 konden we de grootste Kauri boom van Nieuw Zeeland bewonderen. De Tane Mahuta oftewel the Lord of the Forest. Een DOC camping aan de rand van het Trounson Kauri Forest werd de uitvalbasis voor wandelingen door het bos, zowel overdag als 's nachts. De nachtelijk wandeling stond in de teken van de zoektocht naar de Kiwi vogel, die heel zeldzaam is. Volgens de Ranger die we gesproken hebben maakt het beestje een oorverdovend kabaal wanneer het donker is in het bos. Nou dat hebben we geweten. Samen met Genevieve en onze buren, Anne en Sascha, gaan we gewapend met zaklampen het bos in. Uiteraard mocht Inge weer voorop lopen (gelukkig had ik overdag de tracking ook al gelopen en had ik wat aanknopingspunten want het was errug donker). Meteen in het begin horen we de Kiwi vogel al roepen (fluiten kun je het niet noemen). Zaklampen uit en blijven staan, nee het is te ver weg. Dan maar verder lopen. Opeens zie ik allerlei groen/blauwe lichtjes schijnen. Wat is dat?! Zaklampen uit en de hele boom is bezaaid met Glowworms! Het lijkt net een sterrenhemel die naar benenden gevallen is in het bos. Ontzettend mooi! Na een wandeling van 1,5 uur in het donker echter nog steeds geen Kiwi. Ik ga terug naar de camping en mn bed want het is best fris 's avonds (lees 7 graden). Jammer dat we geen Kiwi gezien hebben, maar het was zeker weer een groot avontuur met allerlei geluiden die ik niet thuis kon brengen...

Twee botsende Oceanen... Cape Reinga

De zon schijnt! ahhh.... gaaaap. Het is nog heel vroeg, maar we zijn alweer onderweg verder naar het noorden. Na Russell verder gereden met Genevieve naar Whitangi Treaty Grounds (museum over het tekenen van deovereenkomst tussen de Mauri en Engelsen, indrukwekkend), vervolgens via kustweg naar Matai Bay. Helaas was de DOC camping daar een bouwput dus we wilde zo snel mogelijk weer weg.

Het is tijd voor de lange weg naar het noordelijkste puntje van het land: Cape Reinga. De zon schijnt, wat willen we nog meer. Na ongeveer 140 km (waarvan 20 km grindweg) komen we dan eindelijk aan op de parkeerplaats van Cape Reinga, maar waar is die o zo beroemde witte vuurtoren?! Na een korte wandeling en vele foto's verder komen we er dan toch eindelijk aan. Een fantastisch moment in deze reis! De zon schijnt, de Tasman Sea en Pasific Ocean botsen tegen elkaar (magnifiek gezicht) en er is helemaal niemand! (De busladingen toeristen kwamen na 11.15 uur). Na de bekende foto's te hebben gemaakt, wandelen we nog een stuk over de coastal walkway richting Cape Maria van Diemen (naam bedacht door Abel Tasman.) Terug bij de auto: 'Wat nu?' Ik wil hier helemaal nog niet weg, het is zo mooi. Dan maar in de auto richting de DOC camping die aan een baai vlakbij Cape Reinga ligt. Een goede keuze blijkt later. Prachtig blauw zeewater, een lagune, mooi zandstrand, camping direct aan het strand, leuke mensen en maar 7 dollar per nacht (€3,50). Daar kan geen campingcheque camping tegenop (afgezien van de koude douches dan...)

Op en top genieten!

Tucker Thompsen, hijs de zeilen!

Na een wat onrustige nacht werd ik 's ochtends om 6.00 uur al wakker, geen wonder aangezien ik om 20.30 uur al op mn bedje in de auto lag (vroeg donker en koud). 's Nachts om 0.00 uur ging het luchtalarm af in Russell. Ik schrok me rot en klom uit de auto, wat is dat, maar klaarblijkelijk was ik de enige die zich een ongeluk schrok (en aan misschien wel een Tsunami dacht) de rest sliep gewoon door. (gisteren 1,5 week later kwam ik erachter dat het de manier was om de brandweer bijelkaar te krijgen. Handig, maar niet als het net zo klinkt als het luchtalarm in Nederland wat je elke 1e maandag van de maand om 12.00 uur hoort.)

Afin ook deze ochtend was het weer zwaar bewolkt, gelukkig toch enkele kleine blauwe plekken en flink wat wind. Mooi weer om te zeilen. Op naar de haven (nou ja aanlegsteiger) om een plekje op de Tucker Thompsen te boeken die om 10.00 uur zou vertrekken. Wat een schitterende tocht op een groot zeilschip. We mochten zelf de zeilen hijsen, overstag gaan en de schipper had genoeg vertrouwen in mijn stuurkunsten om mij een uur lang aan het roer te laten staan... ik voelde mij best wel stoer op zo'n grote boot! Halverwege de tocht werden we op een van de eilanden in de bay of islands gedropt zodat we deze konden verkennen. Daarna weer met motorbootje opgehaald en boord van het schip gebracht voor een gezellige BBQ on board. 2 meiden uit Canada gesproken waarvan de ouders uit Nederland komen (moeder uit Groningen, wat een kleine wereld). 's Middags geholpen met het hijsen van de zeilen (zwaar!!) en het knopen van de touwen. Ik heb genoten en mijn medereizigers ook, die gelukkig na mijn stuurmanskunsten toch weer aan boord durfde te stappen...

's Avonds zelfgevonden mosselen gegeten samen met Genevieve (uit Franstalig Cananda), die later mijn reisgenoot werd.

Weersvoorspellingen, walvissen en zere voeten.

Bij weersvoorspellingen verwacht je toch eigenlijk dat ze redelijk accuraat zijn. Walvissen verwacht je niet te zien, behalve in Kaikoura op het Zuidereiland en zere voeten, tja, wat zal ik daar eens over zeggen.

Het zou vandaag regenen was voorspeld. Ik had dus maar bedacht om naar een Kauri (hele grote bomen) museum te gaan en dan morgen verder te reizen naar Bay of Islands. Toen ik vanochtend mijn gordijnen opendeed en een helder blauwe lucht zag, moest ik maar snel de plannen wijzigen. Zonde om binnen te zitten met dit mooie weer (daar ben ik per slot van rekening Hollander voor, mooi weer = naar buiten!)

De kaart erbij gepakt, Lonely Planet doorgebladerd en besloten om naar Mangawhai Heads te gaan. Er scheen daar een mooie wandeling te zijn van ongeveer 2 uur. In de auto (eerst nog even wat campingspullen aanschaffen bij de Warehous in Snells Beach) om vervolgens te rijden naar deze kustplaats. Daar aangekomen de wandelschoenen aan, het stijle pad omhoog (met traptreden, lekker zwaar). Blijkbaar kwam ik nogal vlot omhoog aangezien twee heren vroegen of ik dit elke dag deed... uhh nee.. als je mijn benen voelde dan wist je wel anders. Eindelijk boven en tijd om om mij heen te kijken. Wat een schitterende wereld! Adembenemend mooi. Prachtig, geweldig enzovoorts. Op en neer over de kliffen op zoek naar een weg naar beneden want je kon (bij laag water) langs het strand en de rotsen teruglopen. Het duurde best lang voordat ik eindelijk naar beneden kon (en weer heel veel trappen af ditmaal). Op het strand aangekomen geen ziel te bekennen. En de weg naar het volgende strand is versperd, door water! Ahhhh hoe kan dat nou. Ik had nog geinformeerd of het laagwater was. Ja hoor mevrouw dat komt goed. Ai... en nu? Weer al die trappen omhoog... echt niet! Schoenen en sokken uit, broek omhoog over de knieen, alle waardevollen spullen in de rugzak en door het water naar om de rotsen heen. Koud!! Gelukkig was het maar een klein stukje. De rest van de terugweg ging prima. Diep in gedachten verzonken, goed oplettende waar ik mijn voeten neerzet, denken aan haaien en dolfijnen die ik wellicht later nog ga zien. Kijk ik weer omhoog, links over de zee.... heeeee 2 walvissen! Ahhh mensen kijk dan walvissen... joepie (ik was hardop aan het roepen op een verlaten strand, wilde iedereen mee laten genieten van het feit dat ik walvissen zag zwemmen... haha niemand te zien). Helaas zwommen ze net te ver voor foto's. Maar in mijn hoofd is deze herinnering opgeslagen. Verder nog mooie foto's, video's en rode neus, nek en schouders door de brandende zon. Een prachtige dag.

Morgen op weg naar Bay of Islands.

Inge goes left! (on the highway)

Na regen komt zonneschijn (en hier momenteel letterlijk andersom),

Al dagenlang zonneschijn gehad, warm, blauwe luchten, verbrande neus en zweten zweten zweten. En nu regent het dan eindelijk weer, nou ja anderhalve drup dan. Ik mag eindelijk mijn fleecetrui weer aan buiten. Na zonneschijn komt dus ook hier wel eens regen.

Maar vandaag, afgezien van het weer, ook na regen komt zonneschijn. Eindelijk is het dan gelukt om een geschikte auto/mpv/bus te vinden. Een Toyota Lucida, 2.2 liter, diesel, mechanisch laten checken, geld neergeteld en hopla, voor het eerst van mijn leven een auto gekocht. En dan ook nog eens zo'n grote bak! Morgen en overmorgen op zoek naar campingspullen, matras, gordijntjes etc. Zodat mijn reis naar het noorden, zodra de zon weer schijnt, kan beginnen. Spannend!

Ik zit ondertussen alweer bijna 2 weken aan de andere kant van de wereld en heb al zoveel meegemaakt en gezien. Afgelopen weekend bij Altina en Rian in Mt Maunganui (begin Bay of Plenty) geweest. Heerlijk mooi strand, prachtige rotsen, gezellig gezin (ik was meer dan welkom), kortom genieten. Ik moet een grotere backpack aanschaffen voor al die herinneringen die ik nog ga maken... en voor diegene die weten hoe groot mijn backpack is, dat wordt een heel gesjouw (en problemen bij de douane.) Ik ben ondertussen ook een wandelende... uh nee rijdende VVV geworden. Boekjes, gidsen, kaarten, flyers, stapels en stapels informatie. Tijd om een wat gedetailleerde route uit te stippelen.

Heerlijk als het allemaal even voor de wind gaat, zeker na zo'n lange en vermoeiende zoektocht naar een auto. (Lieve familie in Nederland en Nieuw Zeeland bedankt voor het meehelpen, zoeken, rijden en advies!)

Inge goes left (on the highway)!

Voor nu weer de groetjes en tot de volgende blog.

p.s. zie fotoboek voor foto's auto.

Op de golfbaan...

Elke ochtend is het weer een verrassing wat voor weer er op het menu staat. Na een paar mooie dagen (joepie!) nu 2 dagen met regen en het ziet er nog niet naar uit dat het beter wordt. Nou ja, dan kan ik een beetje met jullie in Nederland meevoelen.

Afgelopen dagen veel gedaan en gezien. Van een prachtige boottocht naar Goat Island (waarvan de foto's al op de website stonden), totschitterende autotochten door de natuur en gezellige verjaardag van Altina (mijn achternicht).

Samen met de roadmap van Nieuw Zeeland (ik moet per slot van rekening wel een beetje weten waar ik ben) stap ik bijna dagelijks bij Thea in de auto om weer een ander stukje van deze schitterende golfbaan (zo mooi strakke groene heuvels) te ontdekken. Zaterdag 24 oktober stelt Thea voor om een boottocht te maken op een glassbottom boat te maken, het is immers heerlijk weer. Bij Marine Reserver Goat Island hebben we gekeken naar de onderwaterwereld; vele verschillende vissen, waaronder roggen gezien. Ook boven het water zag de wereld eruit als een sprookje (nu al, ben net begonnen met de reis). Was ik even blij dat ik weer een fotocamera had!

Na deze boottocht verder richting het plaatsje Leigh (paar huizen), waar Thea mij voor het eerst van mijn leven Fish and Chips uit een krant laat eten... lekker hoor. Verse sniper (vis) en zoete gefrituurde aardappelen... mmmmhhh. En die dag nog lang genoten van de mooie omgeving en de prettige mensen.

Zondag stond in het teken van de 30ste verjaardag van Altina, waar ik bij mocht zijn. Thea is al vroeg opgestaan om hapjes te maken (hier neemt iedereen meestal zelf wat meer naar een verjaardag, zeker als men gaat picknicken). De verjaardag wordt gevierd met familie en vrienden op Long Bay, schitterend strand net ten noorden van Auckland. Cakejes, taart, hapjes, soort stokbrood, humus en nog veel meer lekkere dingen worden uitgestald op de picknicktafel. Gezellig kletsen met mijn familie, met mijn achternichtjes spelen en een wandeling over de kliffen gemaakt met Jan. Ik voel me heel welkom! 's Avonds vroeg naar bed, toch wel een beetje moe van alle indrukken van afgelopen dagen.

Maandag weer gezellig met Thea op pad (ze is vrij ivm Labourday). Op naar Mahurangi Regional Park (Sullivan Bay) waar we een wandeling over de kliffen gaan lopen van ongeveer 1,5 uur. Prachtige vergezichten, vele schapen en een stukje tropisch bos (wat een bijzondere planten en bomen). Thea vraagt of wij dezelfde bomen en vogels hebben.... uhhh nou nee. Daar zijn onze eik en onze merel toch wel erg saai bij. We hebben geen vogels met felgkleurde koppen en rare witte lellen onder de snavels en grote bomen en mangrove bossen (ook gezien). Er gaat een nieuwe wereld voor me open.

Verder die dag naar een Honingfarm geweest (honing met smaakjes zoals kaneel en chocolade gekocht voor Altina), naar een kaasboerderij geweest en daar heerlijke pie gegeten. (Allemaal Hollandse kaas..., waarbij er een aantal spellingfouten gemaakt waren maar dat heb ik ze maar niet verteld).

Vandaag (dinsdag) zijn Jan en Thea weer aan het werk en ik ben druk op zoek naar een busje waarmee ik de twee eilanden kan rondrijden. Wat een gedoe. Vele advertenties op Internet zijn verouderd, sommige mensen schrijven dat ze in Auckland zijn en schijnen dan helemaal aan de andere kant van het land te zitten. Ik heb al heel wat tevergeefse telefoontjes gepleegd. Maar goed, de aanhouder wint. Vanavond nog maar eens even met Jan en Janus kijken wat de mogelijkheden zijn. En anders misschien toch maar voor een gewone auto kiezen. We'll see!

Voor nu weer de hartelijke groeten vanuit dezegolfbaan en tot de volgende blog.

Na een lange reis...

Het leek allemaal zo spoedig te verlopen. De reis was lang, maar prima te doen. (Behalve dan die Chinees die steeds in slaap viel op mijn schouder gedurende de vlucht van AMS naar Hong Kong). Lekker 2 films gekeken, gekletst met mijn buurvrouwen (die de Chinees hilarisch vonden), lunch gehad om 15.30 uur NL tijd en ontbijt gehad om 5.00 uur plaatselijke tijd, wat heen en weer gebanjerd door het vliegtuig, nog meer gekletst met mijn buurvrouwen (voor mij) en hopla je zit zo ad andere kant van de wereld.

Douane in Hong Kong ging redelijk snel, de trein en metro makkelijk gevonden (wat gaan er veel mensen in de metro en je zou denken vol=vol, maar nee er kan er altijd nog wel eentje tussen!). Hostel was wat moeilijker te vinden in Chungking Mansion, maar ook dat weer gelukt. (Rare jongens in Hong Kong, 1 lift voor oneven verdiepingen en 1 lift voor de even verdiepingen). Uiteindelijk het hostel gevonden en kennis gemaakt met Simon (de eigenaar). Omdat de eenpersoonskamers nog niet vrij waren, kreeg ik een driepersoons kamer! Erg vriendelijk. Eerst wat slapen en dan Hong Kong in en op aanraden van Simon naar de haven gegaan. Mooie foto maken van de skyline.... weg camera! Hoe kan dat nou, ik heb mn tas met mn leven bewaakt, op mn buik gehangen ipv op de rug, goed dichtgeritst... ik begrijp er niets van. Boos, verdrietig, pa sms gestuurd, bellen met lost and found in Hong Kong... niets noppes nada! Zucht! En gewoon weer verder gaan, niets meer aan te doen, gewoon een nieuwe kopen in Nieuw Zeeland.

Op tijd naar de luchthaven in Hong Kong gegaan, nog langs lost en found geweest (om nog maar een keer te vragen en aangifte te doen, helaas niet gevonden en niets mogelijk).

Om 21.05 uur Hong Kong time op weg naar Nieuw Zeeland gevlogen. Veel turbilentie! Maar ook weer een goede reis gehad. Een prachtige zonsopkomts gezien toen we boven Australie vlogen. Samen met mijn aardige buurman (die samen met zn vrouw in NZ woont maar oorspronkelijk uit China komt en daar zijn vader had bezocht) daar naar gekeken en geprobeerd een conversatie te houden. Op de luchthaven mij voorbereid op lange wachttijden, lastige douaniers etc. Maar helemaal niets aan de hand. Stempel in mijn paspoort, moest mn wandelschoenen die ik aanhad laten zien (voet op de balie, je lacht je rot) en opnaar de uitgang. Echt waar (maar ik heb alle papieren die ik moest meenemen meegenomen, wilt u die echt niet zien... helemaal verbaasd kijk ik de douaniers aan.) Nee mevrouw we kennen reizigers zoals u, gaat u maar lekker genieten van uw reis... what!!! Wow! Ok! Fijn! Op naar Fiona die mij zou ophalen en al klaar stond.

Hele gezellige middag en avond gehad met de familie en meteen maar een simkaart voor de telefoon aageschaft zodat ik weer kan sms-en en bellen. Sms naar NL kost maar 15 cent (NL's centen) dus valt ook weer mee.

Lekker geslapen, ontbeten, zo even douchen en op weg naar het Visitor Information Center in Warkworth (waar ik logeer bij familie). De zon schijnt, 19 graden en flink wat wind.

Iedereen trouwens nog hartelijk bedankt voor alle sms-jes, telefoontjes en emailtjes waarin jullie mij een goede reis hebben gewenst. Erg fijn om allemaal te lezen!

Nou ik ga aan mijn avontuur beginnen, tot de volgende blog.

Inge

p.s. foto's zijn er dus nog niet ;)

Reiskriebels!

Reiskriebels; volgens de van Dale een niet bestaand woord. Toch heb ik ze! Over 22 dagen vlieg ik met Cathay Pasific via Hong Kong naar Auckland in Nieuw Zeeland. Een hele lange vlucht, waar ik toch wel een beetje tegenop zie. (Na mijn reis met China Airlines naar Bangkok ben ik niet meer zo'n fan van lange afstandsvluchten). Krappe stoelen, weinig beenruimte, droge lucht, turbulentie en ga zo maar door. Maar goed als alles wat ik gelezen heb over Nieuw Zeeland waar is, is het zeker de moeite waard!

Genoeg tijd in ieder geval om mijn Lonely Planet van Nieuw Zeeland uit te lezen. Wat zijn er veel mooie dingen te zien en te beleven daar. Ik hoop maar dat ik genoeg geheugenkaartjes heb voor in mijn fototoestel (waarvoor nog bedankt pa en ma :)

Afgelopen dagen druk bezig geweest om spullen in te pakken en meubilair uit elkaar te halen. Ik kan je vertellen dat het momenteel erg ongezellig is in huize Kaman aan de Heuvelweg 9a te Luttenberg. Het is net of ik op een steriele gesloten afdeling van een psychiatrische inrichting zit. (Ja en nou hoor ik een aantal denken, dan is ze eindelijk op de juiste plek terechtgekomen). Maar goed des te meer reden en zin om maar door te gaan met de voorbereidingen. (Ik heb net nog even gekeken naar een tripje vanuit Nieuw Zeeland naar Fiji, toch ook wel erg aantrekkelijk om dat er nog even tussendoor te plannen.)

Op verzoek van een aantal trouwe lezers van mijn weblog (ahum), wat meer informatie over de geplande route... als je al iets kunt plannen op zo'n reis. Nou heel in het kort: ik ga van Noord naar Zuid. En voor diegene die aardrijkskundig niet zo goed onderlegd zijn, dat is ook op het zuidelijk halfrond van boven naar beneden...

Als het goed is land ik op donderdag 22 oktober 2009 op het vliegveld van Auckland wat gelegen is op het Noordelijke eiland van Nieuw Zeeland. (Het land bestaat uit 2 grote en vele kleinere eilanden) Daar wordt ik opgehaald door Fiona een achter nichtje die ik hier in Nederland al eens heb mogen ontmoeten. Ik zal dan een aantal dagen met de familie daar doorbrengen en een aantal zaken regelen (telefoonnummer, bankrekening, belastingnummer, auto etc)

Vervolgens zal ik mijn reis voortzetten in noordelijk richting. Via Bay of Islands naar Cape Reinga (meest Noordelijke puntje van het land) vervolgens via de andere kant weer afzakken (via Kauribossen) naar Auckland. Dan hopelijk een reisje vanuit Auckland naar Fiji en terug. Om vervolgens de weg te vervolgen naar Coromandel (schiereiland), schijnt erg mooi te zijn en nog redelijk onbekend bij de toeristen. Vanuit daar verder naar de Bay of Plenty, naar het meest oostelijk punt van Nieuw Zeeland (daar begint de nieuwe dag en uiteraard ook het nieuwe jaar als eerste). Vervolgens terug het binnenland in naar Rotorua (geisers, vulkanen). Volgens de foto's die ik gezien heb hele bijzondere natuurverschijnselen, maar het moet daar ook stinken naar rotte eieren van de zwavellucht (hopelijk heb ik op dat moment last van een verkoudheid, zodat mijn neus zijn werk niet volop doet...) Dan weer snel door naar het zuiden naar Lake Taupo (hier wil ik graag een tracking lopen ‘Tongario Alpine Crossing'). Vervolgens wordt het tijd om richting Wellington, de hoofdstad van NZ, af te reizen. Daar wat tijd doorbrengen totdat ik met de veerboot meekan naar het Zuidereiland.

En dan ben ik toch zeker wel 2 maanden verder. En op het Zuidereiland is ook weer een heleboel natuurschoon te zien. To be continued!