Ijs en ijskoud... een hele grote ijsmachine!

Yes! I did it. Ik ben in een helicopter gestapt en nog echt opgestegen ook. Op weg naar de grootste ijsmachine van het land. Fox Glacier... Even tijd om de dag te laten bezinken, koud drankje erbij, beentjes omhoog, foto's nog eens bekijken, sms-en naar het thuisfront dat ik echt heelhuids weer op de camping beland ben... wow wat een dag!

Vanochtend haal ikmet pijn in mijn hart mijn visacard door de betaalmachine om een flink bedrag voor dit avontuur neer te tellen, gespannen kijk ik naar de andere mensen die binnenstromen bij FOX Glacier. Ik lijk wel niet goed bij mijn hoofd, denk ik nog. Maar als je wat wilt zien, moet je er wat voor voer hebben, is de volgende gedachte. Je kunt het maar druk hebben in je hoofd als je alleen op reis bent

Om 9.00 uur stap ik samen met 20 andere avonturiers (nee geen Japanners) in een ietwat oude bus (die een paar keer opnieuw gestart moet worden) om naar het helicopter veld te rijden. Een stukje asfalt met gele belijning en een hokje waar je sokken en schoenen krijgt en meer is het niet. (Gelukkig mag ik met mijn eigen bergschoenen omhoog, ze zijn goed genoeg.) We worden in 4 groepen ingedeeld, gewogen (jaja, leuk hoor) en naar de helicopters gebracht. Ik mag als laatste met alle gidsen omhoog. Die piloot vond het natuurlijk leuk om de gidsen een beetje schrik aan te jagen. Wat een vlucht! G-krachten, op z'n zij, half op z'n kop, stijl naar beneden. Hellup! Maar ook dat weer overleefd. Als ik nu nog niet in een achtbaan durf weet ik het ook niet meer.

Eindelijk stap ik op het ijs, net bambie, wat een glibberige toestand. Meteen maar de stijgijzers onder gebonden en iedereen kon weer normaal op zijn of haar benen staan. De tocht kon beginnen. Onze twee gidsen, Andy en Josh, gingen voor om de weg vrij te maken en te kijken of het veilig was. Schitterende dingen gezien, zie foto's. Gezellige mensen, mooi weer, leuke gidsen, prachtig uitzicht. Een ervaring om nooit te vergeten. De 2.5 uur op het ijs vlogen voorbij. En toen moest ik weer die helicopter in... gelukkig was deze vlucht rustig... pfff. Een enerverende dag met een mooi einde aan Lake Matheson met zonsondergang.

Morgen weer verder reizen naar het zuiden, naar Haast om in de komende dagen de Alpen over te steken via de Haast pas. Tot volgende keer!

Franz Josef Glacier, Inge op zoek naar sneeuw en ijs

Sneeuw! Jaaah, eindelijk bergen met sneeuw... joepie. Hoewel ik kan begrijpen dat jullie in Nederland ondertussen, na 4 wekende buik volhebben van sneeuw, ijs en kou, ik vind het fantastisch om deze hoge bergen te zien. De zuiderlijke alpen, een plek vol hoge pieken, sneeuw, gletsjers en ijs. En in het dal is het gewoon lekker 20 graden en zonnig (althans gisteren.)

Maar voordat ik hier beland ben, heb ik natuurlijk weer een heel stuk Nieuw Zeeland gezien. Na afscheid genomen te hebben van mijn buren, Igor en Dirkje, die net zo genoten van het Abel Tasman National Park als ik, ben ik op weg gegaan naar de Buller Gorge. De kloof en de weg die mij naar de westkust van het land zouden brengen. De nacht halverwegen de Gorge op een nieuwe camping doorgebracht. Gerund door een vrouw en haar dochter, ontworpen door een vrouwelijke architect, wat meteen te zien was. Er was rekening gehouden met de kleinste huishoudelijke zaken. Wat een verademing dit toiletgebouw en deze keuken en wasserette. Heerlijk! 's Avonds nog even een wandeling langs de Buller rivier gemaakt (2 ander Inge's tegengekomen, zie panoramafoto Buller Gorge :) en heerlijk geslapen (wel n btje koud, 5 graden brrr).

De volgende dagen via Westport, een zeeleeuwenkolonie naar de Pancake Rocks. Platte rotsen die de mensen hier klaarblijkelijk aan pannenkoeken doet denken. En blowholes waar zeewater uit omhoog zou moeten spuiten (maar niet bij laagwater, dus nog maar een poging 's avonds bij hoogwater). Wat is water dan machtig! Bonkend tegen de rotswanden aan, waar je vol goede moed overheen mag lopen. Elke keer dat een golf onder de rotsen doordenderde leek het wel of er een aardbeving was. Dan besef je maar eens temeer dat je maar een klein nietig mensje bent.

En dat besef kwam gisteren weer even om de hoek kijken onderweg op de Alex Knob Track hier bij de Franz Josef Glacier. Water en wind hadden delen van de route weggeslagen, bomen doen omvallen en modderstromen veroorzaakt. Gelukkig was wandeling goed te doen, had ik alleen zere voeten (wat echter niets met de berg te maken had, maar waarschijnlijk meer met mij). Wat was het een adembenemende tocht (op meerdere vlakken). Fantastische vergezichten! Ik heb er geen woorden voor, gelukkig spreken de foto's voor zich. Morgen, donderdag, nog een dagje in dit dorpje. Straks maar eens naar de voet van de Gletsjer en morgen lekker relaxen (er is regen voorspeld). Daarna als het goed is 4 dagen mooi weer en lekkere temperaturen. Tijd om naar de Fox Gletsjer te gaan, misschien een helicopter vlucht te maken, een rondje om lake Matheson te lopen en wellicht een wandeling over de gletsjer (met gids uiteraard). Er liggen weer vele nieuwe avonturen te wachten. Wat een reis!!

Magnificent Queen Charlotte Sound & Abel Tasman National Park

Woorden schieten te kort. De Lonely Planet beschrijft deze regio als breathtaking, magnificent en fabulous en dat komt nog niet eens in de buurt van hoe geweldig mooi het is in de Queen Charlotte Sound en het Abel Tasman National Park. Na Windy Welly (Wellington) waar het meestal hard waait was het tijd om met de boot over te gaan naar het zuider eiland. Na een zware boottocht met heel veel wind en een ietwat zieke Inge (en andere passagiers), een schitterende tocht door de Queen Charlotte Sound aan in Picton in de Marlborough Sounds.

Meteen maar de auto ingestapt om een ritje te maken over het Zuider Eiland. Ja ik ben er dan eindelijk! En wat een ongelooflijk mooi gebied. Hetmeest azuurblauwewater wat ik ooit gezien heb, mooie vergezichten, prachtige haventjes, schitterende wegen en nog veel meer. Ik ben helemaal heppie! De volgende dag naar Picton toe, een wandeltocht incl. boottocht boeken en een nieuw leesboek kopen want ik lees heel veel. Eindelijk weer tijd voor boeken lezen!

's Ochtends vroeg op en lopend vanaf de camping naar de haven van Picton gelopen om daar aan boort te gaan van een postboot die mij naar Ship Cove brengt. Vanaf daar gaat een wandeling (klimmen en dalen en weer klimmen en toch ook maar weer dalen) naar Furneaux Lodge verderop op de track. Bekijk de foto's en beoordeel zelf...

Eigenlijk wilde ik 2 dagen later nog helemaal niet verder, maar er is nog zoveel moois te zien en ik ben al over de helft van mijn tijd in NZ. Dus maar verder naar het Abel Tasman National Park. Dat kan toch onmogelijk mooier zijn dan de Queen Charlotte Sound?! Tijd voor een beetje andere sportieve inspanning. Een dagje kayakken op de zee van het Abel Tasman National Park. Eigenlijk volgeboekt, maar Inge mocht na een kleine smeekbede toch mee met een groep die al een dag onderweg was. Met watertaxi het park in naar Anchorage Bay. Vanaf daar in 2 persoons Kayak met de Nederlandse Laura naar Onetahuti Bay. Gouden stranden, blauw water, zeeleeuwen die rond de kayak spelen en pinguins die dartelen in het water. Een onvergetelijke ervaring! Wel lichtelijke spierpijn in mijn bovenarmen en schouders, na een dag lang een niet al te dagelijkse beweging gemaakt te hebben. Wat een fantastische reis. Ik ben een bofkont.

Morgen gaat de reis weer verder langs de Westkust richting de Pancakes Rocks en de gletsjers. Tenminste dat is het idee, maar je weer maar nooit!

Ciao!

Back on the road!

En het was weer eens tijd om nieuwe vrienden achter te laten, afscheid te nemen en verder te rijden door dit prachtige land. Samen met Lorinda, Ockert, Sonia, Andy, Alex, Luke, Albert, Tove en Blake en natuurlijk Amy (de hond) een prachtige Kerst gehad op Camellia Court in Taupo met alles erop en eraan. Zelfs de Kerstman is in huis geweest en had ook een presentje voor mij meegenomen. Heerlijk gegeten en heerlijk met 4 personen ziek geworden van, tja wat zal het geweest zijn. Gelukkig allemaal weer op been.

Zaterdagmiddag vertrokken met mijn Toyota Lucida naar Tongariro National Park om daar nog een mooie wandeling te maken. Helaas was ik nog niet helemaal hersteld van de buikgriep of voedselvergiftiging of wat het dan ook was. Mijn beentjes werkte nog niet helemaal mee. Dus maar weer in de auto gestapt en verder naar het zuiden gereden over een grindpad (het zal niemand meer verbazen) langs de Wanganui rivier. Schitterend! 1 nachtje op een camping aan de rivier, waar allemaal roeiers aan het trainen waren, leuk joh om lekker lui met een glaasje drinken naar te zitten kijken.

Volgende dag voor het eerst in 2 weken weer dikke regendruppels die naar beneden komen. Even ben ik teleurgesteld, maar ja mag het ook na 14 dagen mooi weer. Ik begin een beetje verwend te worden. Op naar het zuiden, waarheen nog geen idee, ik ga wel daar heen waar de mooiste weg naar toe leidt. Dat bleek uiteindelijk Martinborough te zijn (in een zeer bekende wijnstreek van NZ). En nee Inge heeft geen wijn gekocht of gedronken (want dat kon de maag nog niet aan). Mooie kleine camping, Krista (Duitse) ontmoet en gezellig de rest van de avond mee gekletst. Eerder op de dag nog een hele spannende wandeling gemaakt die over een 80 meter lange loopbrug over een kloof ging. Een hangbrug, met stalen frame waar je over loopt, je ziet dus de diepte... nou ja, even voorzichtig in het begin maar daarna natuurlijk als een idioot die brug over, foto's maken, omdraaien, naar beneden kijken en eens even testen hoe wiebelgevoelig die brug eigenlijk was. Op de terugweg moest ik weer over die brug, de wind was flink aangewakkerd en ik dus maar iets minder enthousiast over diezelfde brug. Jakkie ik was blij dat ik heelhuids aan de overkant was. Voor zover mijn dappere acties... :)

Vandaag verder gereden en naar Wellington de hoofdstad van NZ gegaan. De stad is veel kleiner dan Auckland maar naar mijn smaak veel gezelliger. Met de Cable Car omhoog gegaan en de stad van boven bekeken. Door de botanische tuinen weer naar benenden. De St Pauls Kerk bekeken en langs de haven gelopen. Morgen of overmorgen het Te Papa museum bezoeken en verder zien we wel.

Gek, het is morgen oud en nieuw en ik heb nog helemaal niet het gevoel dat 2010 al voor de deur staat. Zijn jullie oliebollen al in huis? Ik begreep dat er koud weer op komst is in NL... misschien wel Elfstedentocht?! En dat mis ik dan weer... ohoh. Nou een fijne jaarwisseling ik zal aan jullie denken! Voorzichtig met vuurwerk en niet teveel oliebollen eten.

Kia Ora!

Kilometers zwetend asfalt, 30 graden, sneeuw en nog veel meer

Een week geleden reed ik rond op de State Highway langs de oostkust van Nieuw Zeeland. In 4 dagen tijd van Coromandel Peninsula via de East Cape, Napier naar Lake Taupo. Wat een reis. Voor het eerst vallen de afstanden mij een beetje tegen. Reden? Aantal kilometers, het feit dat ik bijna niemand tegenkom, de hitte (30 graden+) of gewoon het feit dat ik zaterdag in Taupo moet zijn omdat mijn volgende baantje op mij wacht. Dat laatste denk ik... Het was een prachtige route, fantastisch mooi weer en fijne campings. Voor het eerst gezwommen in de Pacific Ocean nadat ik 7 uur lang over zwetend asfalt had gereden (zo warm dat het wegdek weg begon te smelten). Geen haaien en andere enge zeebeesten tegengekomen. Die vang ik alleen maar als ik met Paul ah vissen ben...

Momenteel ben ik in Taupo, groot dorp (of moet ik het stad noemen) aan het gelijknamige meer. Prachtige omgeving met sneeuwbergen op de achtergrond. Jaaaahhh er ligt nog sneeuw. Dat is wel btje raar. De bergen waar ik het over heb zouden al lang sneeuwloos moeten zijn. Wel een prachtig gezicht! (foto's Tongariro National Park). Heerlijk gewandeld en het alpine gevoel van Noorwegen en Zwitserland weer een beetje gevoeld. Leuk! Ik kijk uit naar mijn reis naar het zuider eiland. Vorige week heeft het daar nog gesneeuwd (op de bergen). Ik ben benieuwd. Vandaag een plekje op Top 10 Holiday Park vlakbij Wellington geboekt (Lowerhutt). Het is zomervakantie hier en alle Kiwi's trekken er op uit. Wel zo handig om te reserveren. Morgen maar eens kijken naar een camping op het zuidereiland (vlakbij Marlborough Sounds).

Eergisteren overigens vreselijke stankoverlast gehad... ;) Nee gekheid ik heb de stank opgezocht. Tussen Taupo en Rotorua liggen diverse Thermische regio'smet stoom, modder enzwaveldampen. Daar een bezoek gebracht aan Wai-O-Tapu (nadat ik een vertegenwoordiger aan de balie van het Motel heb gehad die wilde dat wij kaartjes voor hen gingen verkopen. En dat wil Inge wel, maar dan wil ze uiteraard wel zelf gratis het park bezoeken;) Nou dat heb ik geweten. Gratis toegang, maar wat een stank! Aiai... Het was een hele belevenis, ik had hetvoor geen goudwillen missen maar een seizoenkaart is niet voor mij weggelegd, oftewel eens maar nooit weer. Ik leef wel op mijn herinneringen en foto's.

Gisterochtend weer begonnen met werken en even op skype met pa en ma. Nog geen half uur later werd mij vriendelijk verzocht om de rest van de dag maar vrij te nemen. Tijd om in de auto te stappen en wat moois te bekijken. Ockert (eigenaar Motel) gaf mij de tip op naar Tongariro te rijden. Iets wat ik zelf ook graag wilde zien. Het was in 1 woord fantastisch en de foto's spreken voor zich. Op weg naar het zuiden nog maar een keer daar langs rijden.

Vandaag lekker gewerkt op kantoor, boekingen maken, gasten te woord staan, kinderspeeltoestel geschilderd, was gedaan, inventaris van de motelkamers doorgelopen en gecontroleerd. Kortom lekker ontspannen een beetje werken... Ockert en Lorinda zijn hele aardige mensen en behandelen mijfantastisch, als onderdeel van hun familie. Kerst mag ik samen met hen, kinderen en kleinkinderen vieren. Gezellig!

Voor nu de hartelijke groeten vanuit Taupo en alvast fijne Feestdagen en een fantastisch mooi Nieuwjaar gewenst!! Geniet ervan.

Inge

Coromandel, Dolfijnen, Vissen, Ukelele en veel meer...

De laatste uren op Jacaranda Lodgezijn weer voorbij, 2,5 week heb ik met veel plezier bij Robin gewerkt. Van het voeden van kippen, het schoonmaken van kamers, het optimaliseren van haar website en vindbaarheid op Internet, tot wandelen in de omgeving, vissen met Paul, paar uur naar het strand, prachtige rondritten en watervallen. Kortom een geweldige tijd.

Gistermiddag samen met Paul (die hier koeien en schapen heeft rondlopen bij de Lodge) wezen vissen in op de Hauraki Gulf. Strakblauwe lucht, bijna geen wind, prima weer dus om een paar grote vissen te vangen, althans dat was de bedoeling. En ja hoor, wie heeft de eerste vis aan de haak. Inge!! Helaas net te klein om te mogen houden, dus terug de zee in. Wat ik eigenlijk helemaal niet zo erg vond. Volgende vis was voor Paul en deze was prima (later die avond lag die vis in onze koekenpan). Een heerlijke middag op het water, 4 vissen gevangen wat wil je nog meer. En ja hoor, na 6 weken Nieuw Zeeland, eindelijk Dolfijnen!! Joehoe! Geweldig. Ik zou wel foto's willen maken, maar er zat net een vis aan mijn lijn te trekken dus dat kon niet... ahhh. Nou ja ondertussen wel een mooie vis gevangen (zie foto). Thanks Paul!!

Ik heb zoveel meegemaakt afgelopen weken in Coromandel Town. Robin heeft mij een lijstje gegeven met alles wat ik moest zien (en tja dat heb ik dus ook maar allemaal bekeken, behalve de treinrit want daar was geen tijd meer voor). De eerste paar dagen dus met de fiets rondgereden omdat de auto gerepareerd moest worden (geblokkeerde radiator, dat is opgelost). Daarna 2 dagen naar Cathedral Cove, Hot Water Beach, Chumbs Bay, Little Bay en nog veel meer mooie plaatsen geweest. Een paar dagen storm en regen gehad om vervolgens helemaal te verbranden in de zon omdat er geen wolken aan de lucht te vinden is. Raar weer hoor hier in NZ. Geen weersvoorspelling die het ooit helemaal goed heeft.

Samen met Robin naar Ukelele avond geweest. Veel mensen in Coromandel spelen Ukelele (mini gitaar met 4 snaren). Hele gezellige avond, waarvoor ik een preitaart heb gemaakt met bladerdeeg, kaas, eieren en lenteui. Het viel gelukkig in de smaak. Leuk zo'n muziekavond, zeker nu ik zelf geen muziek kan maken. Maar ook daar was een oplossing voor. Er stond een mooie concertpiano in de muziekhal bij de kerk, sleutel werd geregeld en ik mocht wanneer ik dat wilde op de piano spelen. Wat een vriendelijkheid toch allemaal! Robin wilde zelfs regelen dat ik in het bejaardenhuis een halfuurtje zou spelen maar dat is er nooit meer van gekomen.

Gisteren was het dus tijd om afscheid te nemen, in de auto te stappen nadat ik olie en koelwater had gecontroleerd en verder te rijden richting Whatakane. Een lange maar prachtige rit die mij uiteindelijk in Ohope bracht op een top 10 Holiday Park direct aan de zee. Heerlijk!

Vandaag verder naar de oostkust om uiteindelijk zaterdagmiddag in Taupo aan te komen. Voor nu de hartelijke groeten voor iedereen. Bedankt voor alle berichtjes van familie, vrienden, collega's, kennissen, oude bekende. Heel erg leuk!

Jacaranda Lodge, Coromandel Town

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Zo ook afgelopen vrijdagochtend. Jan en Thea vriendelijk bedankt voor hun gastvriendelijkheid, ik heb een mooie tijd gehad in Warkworth! Op naar Coromandel. Eerste 2 dagen nog tijd om rond te rijden (over wederom veel grindpaden), wat te wandelen (mooiste wandeling tot nu toe) en mij geestelijk voor te bereiden om weer aan het werk te gaan. Nou ja, laten we zeggen lekker actief binnen en buiten de B&B bezig zijn want het voelt niet echt als werken.

Zaterdag de Coromandel Coastal Walkway gelopen (de helft), op een camping direct aan het strand verbleven, mij verbaasd over de wegen hier in Nieuw Zeeland (smal en grind en grind en nog meer grind), eten gekookt op mijn eenpittertje en vol goede moed naar Coromandel Town gereden en mij gemeld bij Robin.

' Hi Inge, how are you, nice to finally meet you!' Wat een mooi welkom door Robin. ' I expected a small girl'. Haha, ik heb even hartelijk gelachen. En gezegd dat kleine mensen bijna niet bestaan in Nederland en tja wat betreft de breedte daar wordt aan gewerkt. Al 7 kilo afgevallen! Robin maakt nog een grapje tegen Paul (die hier in ruil voor wat klusjes rondom de B&B zijn koeien en schapen op het land mag laten lopen) dat hij maar op moet passen dat ik hem wel als lunch zal gebruiken. En de toon is gezet. Wat een gezelligheid. Na rondleiding door het fantastische mooie huis, wegwijs maken op het land en in mijn tijdelijke huis, gaan we meteen aan de slag. Er komen gasten vanavond! Robin verbaasd zich af en toe nog over mijn kracht en begint daar maar dankbaar gebruik van te maken. Ze geeft aan dat ze vandaag voor mijn eten zal zorgen maar dat ik dat de volgende dagen zelf mag doen. (Is nog maar 1 keer voorgekomen dat ik zelf mijn eten heb moeten maken de overige dagen heb ik met haar mogen lunchen en dineren, gezellig en handig!)

De nieuwe kippen van Robin zijn momenteel de grootste attractie en we zijn dolblij als er een ei gelegd wordt. Teller staat momenteel op 5 (1 ei per dag van 6 kippen nog niet echt veel). Van een van onze gasten hebben we geleerd hoe je kunt zien en voelen dat een kip gaat leggen. En ja hoor Inge mag de kippen aan de poten op z'n kop vasthouden... en wat dacht je van 's avonds de kippen op stok zetten... hilarische bezigheid. Gelukkig doen ze dat nu uit zichzelf. Maar ik moet zeggen dat Blondie, Basil (of zoiets), Stella, Bella, Ginger en Fred komische beesten zijn met elke een eigen karakter. Ik heb veel plezier met ze. Vandaag heeft Bella weer een ei gelegd joepie!

Helaas gaat niet alles altijd even goed. De auto heeft weer kuren gehad. Ik ging 's middags op pad om wat in de omgeving te bekijken, spoot ineens alle koelvloeistof alle kanten op. AA gebeld (ANWB) en gevraagd wat te doen. Er kwam na 45 min. iemand aan om mij te helpen. Gisteren te horen gekregen dat de radiator geblokkeerd was, hopelijk konden ze dit vandaag verhelpen ga zo even langsfietsen om te informeren. Dus ipv met de auto rondtouren maar oerhollands op de fiets. En dat was eigenlijk wel net zo leuk voor een keer. Gisteren 12 km gefietst, redelijk vlak (auw mn beentjes) naar Te Kouma. Prachtig strand en haventje. Vliegende vissen gezien, die wel 3 meter ver sprongen. Straks maar even op de fiets het dorp en verder richting Long Bay waar een mooie wandeling schijnt te zijn.

Slapen doe ik momenteel in een grote oude caravan. Die zou op De Luttenberg veel bekijks hebben. Wat een ding! Eergisternacht en vannacht liep er een beest over de caravan. Nee geen vogel. Het ware doffe stappen. Oh zegt Robin dat is een Possum... ahhhh. Dus maar snel een val gezet. Jakkie, enge beesten. Gelukkig heb ik ze alleen nog maar dood langs de kant van de weg gezien en niet in het echt. Hopelijk houden we dat zo. En de mieren weten ook wel een weg te vinden naar mijn caravan. Honderden tegelijk liepen gisteren langs mijn ramen en deur. Hoe kant dat nou weer. Alle eten is opgeborgen en goed afgesloten. Gelukkig helpt de antimugspray die ik in Warkworth gekocht heb omdat het NL spul niet helpt tegen muggen wel tegen mieren (en helaas ook niet tegen muggen ik zit onder de bulten die pas na 1,5 week verdwijnen. Tja je moet er wat voor over hebben.)

De tijd vliegt voorbij. Ik ben ondertussen al weer 5 weken in Nieuw Zeeland. Het weer wordt gelukkig wat beter (gisteren 23 graden en alleen maar zon geen wolk gezien de hele dag, vandaag 22 graden veel zon af en toe kleine wolkjes) en de voorspellingen voor morgen zijn weer fantastisch. Genieten dus. Morgen wellicht met de Battery Stamper in Coromandel rondrijden. Ik zie wel waar ik zin in heb.... heerlijk!

En weer in Warkworth

En na 1400 km rijden zit ik weer in Warkworth bij Thea en Jan, gezellig! Kan ik meteen al mijn avonturen delen, bijkletsen en foto's laten zien. Maar tussen Trounson Kauri Forest en Warkworth heb ik natuurlijk nog een heleboel andere dingen beleefd.

Zaterdag 14 november zijn Genevieve en ik verder gereisd (wat heet ongeveer 30 minuten rijden) naar de Kai Iwi Lakes aan de westkust. 's Middags hebben we een wandeling(etje dachten wij) rond het meer gemaakt. Mooie trail, smal pad, vaak dichtbij het fantastische blauwe water, dat af en toe gewoon ophield te bestaan. Of door hoog water, of doordat de wildernis de overhand had genomen. Maar wij zijn niet zomaar uit het veld te slaan, nee we maken gewoon zelf een nieuwe route, tegen de bergwand aan. Die jongens die voor ons liepen moesten per slot van rekening toch ook ergens langsgekomen zijn. Dat kunnen wij ook!! Resultaat een veel langere en vermoeiende tocht dan bedacht, op sommige stukken schoenen en sokken uit en door het water (met allemaal rare visjes) en hele moeie voeten aan het einde van de dag. Maar het was schitterend!! En 's avonds kregen we van onze aardige buren een heerlijk gerookte Forel (zelf gevangen door meneer die dag). Hmmmm.

Zondag 15 november regent het weer.... wanneer begint die zomer nou eens... MOPPER... Ondanks dat ik het prima naar mijn zin heb, is het toch best lastig om (vooral 's avonds) buiten te leven in de kou en de harde wind. Ik krijg nu al een verweerde uitstraling met al die wind, regen, zeewater af en toe een dag zonneschijn. Ik word blond... ahhhh (en grijs, maar dat is weer een ander verhaal:) Maar goed. Vandaag gaat de reis verder naar het zuiden naar Matakohe (het Kauri museum) en tot slot naar Pahi, waar we een camping aan het water vinden.

De volgende dag besluiten we naar Goat Island te gaan. Ik ben daar al een keer geweest, maar het was zo mooi dat ik het Genevieve niet wilde onthouden. We zijn bijna klaar voor vertrek wanneer er een man in een truck bij mijn auto stopt en een praatje met mij aanknoopt. Waar kom je vandaan, wat ga je doen, hoe vindje het in Nieuw Zeeland, etc. Ik antwoord beleefd al zijn vragen. Hij vertelt dat hij ooit een vriendin uit Nederland heeft gehad, genaamd Ingrid. Grappig, wat heeft de wereld toch met Holland. Je komt overal Nederlandse merken tegen (Heineke, Philips), mensen die mensen kennen in Nederland, mensen die refereren aan de klompen, mensen die om Wiet vragen (ook al een keer gebeurd). Maar goed waar was ik. Oh ja, plotseling pakt de man een heel nieuw uitziend boek uit zn auto en krabbelt wat in de kaft. ' Here! For you. It's a new book, published today, you get my first copy.' Wat? Wow! Deze heer blijkt een schrijver te zijn die zijn 4e boek heeft uitgebracht en die vanaf vandaag in de winkel te koop is. Wat een eer. Ik moestéén belofte doen en dat is het boek meenemen naar Nederland. Nou dat gaat wel lukken! Wat een leuke ervaring. Naam van het boek: 'Short Stories; Slices of Life by Ralph Williams'

Bij Goat Island aangekomen, tent opzetten voor G. en meteen naar het strand. Het is zo mooi dat wedan ook tot laat in de middag aan het water op deze schitterende plek blijven. Bijzondere zeedieren gezien (soort wandelend zeewier gekruisd met een slak, zie foto.) genoten van de zon en de aangename temperatuur (22 graden ongeveer). Een heerlijk dag. Morgen weer naar Warkworth, Genevieve op de bus naar Auckland zetten en de weg naar Thea en Jan opzoeken.

Het waren 10 prachtige dagen in de Far North of New Zealand. Vrijdag weer op weg, nu naar het zuiden toe. Vanaf zondag kan ik terecht in de Jacaranda Lodge van Robin Munch, te Coromandel Town. 2 weken werken en ontdekken van de Coromandel Peninsula.

Allemaal hartelijk dank voor alle leuke berichtjes op mijn weblog, erg leuk om te lezen! En bedankt voor sms-jes en telefoontjes. Het is leuk om mijn avontuur met jullie te mogen delen. Tot snel!